Boosheid – Na een explosie… …volgt kalmte

Ik kan wel zeggen dat dit de meest krachtige en ontembare emotie is die ik heb meegemaakt. Mijn woede uitbarstingen. Bij mij kwam het altijd op, onverwachts, onverbiddelijk. Op het eerste oog niet zichtbaar, een lichte spanning die langzaam werd opgebouwd in mijn lijf. Voor mij is het geen zachte emotie, nee hoor, boosheid schreeuwt, eist ruimte op, laat zich niet negeren.

Achteraf bleek het voor mij altijd een grens te zijn, een deel van mijn ziel dat graag van zich wilde laten horen. Maar ik heb daar nooit echt naar geluisterd. Ik heb helemaal nooit in de gaten gehad dat er een diepere laag schuil ging achter al dat geschreeuw van mij. 

Ik weet hoe het boos zijn voelt. Ik ken het door en door. Wat kon ik als kind vroeger vaak boos worden zeg. Schreeuwen, huilen, soms zelfs slaan… Het voelde altijd als een wervelwind die zich vanuit mijn kern naar buiten werkt. Het gevoel trekt door mijn borst, jaagt langs mijn armen, tot in mijn vingertoppen. Alsof elke vezel in mijn lichaam op dat moment werd wakker geschud. Gedachten tollen door mijn hoofd, botsen tegen elkaar op. Zelftwijfel, frustratie, de drang om iets recht te zetten. Het kwam altijd onverwacht, ik kon het niet tegenhouden. Het was er ineens en dan kon ik niet meer nadenken. Soms is het zelfs net als een donderwolk die zich boven me samenpakt, een storm die zich over mij uitstrekt en niet zomaar zal verdwijnen. Op die momenten lijk ik erin meegezogen te worden. Alsof ik even niets anders ben dan die emotie.

Vooral wanneer iemand anders onrecht wordt aangedaan. Ik zie het alweer voor me. Ik kan dan zo het verdriet en de emotie van de ander voelen. Dan kan ik niks anders dan ingrijpen. Als automatisch wordt mijn wervelwind opgeroepen en dan spring ik naar voren, zet ik mezelf ertussen, klaar om de balans te herstellen. Ik zal wel eens even vertellen hoe het echt zit. Maar wanneer het om mezelf gaat? Wanneer míjn grenzen werden overschreden? Vooral op momenten dat ik mij niet gezien voelde. Dat is nog wel een ander verhaal.

Lange tijd wist ik niet hoe ik voor mezelf moest opkomen. Hoe ik kon zeggen: Hallo, ik voel mij niet gezien, ik ben er ook nog. Dan werd er maar over mijn grenzen heen gegaan. Ik had dan geen idee wat ik dan het beste kon doen. Ik bleef maar pogingen wagen om van mij te laten horen, totdat het langzaam begon te borrelen. De spanning hoopte zich op en ik had het niet door. Het voelde ook altijd alsof de woede aanval uit het niks tstond. Ik barstte. Maar na zo’n uitval voelde ik wel vaak de schaamte.

Want zo hoorde het niet, toch? Je hoort niet zomaar te ontploffen. Je hoort alles rustig te bespreken, kalm te blijven. Dat werd tenminste altijd tegen mij gezegd. Maar wat als dat niet lukt? Wat als je al honderd keer je eigen grenzen hebt genegeerd en je lichaam het op een dag voor je doet?

Het heeft lang geduurd voordat ik besefte dat boosheid geen vijand is, maar juist een gevoel die me laat voelen waar mijn grenzen liggen, dat ik niet hoef te schreeuwen om gezien te worden. Inmiddels heb ik geleerd dat boosheid nooit uit het niks ontstaat. Het heeft een aanleiding nodig om zich te kunnen ontpoppen. Voor mij was het een kunst om hier het bewustzijn voor te ontwikkelen deze triggers op tijd te herkennen.

Zo nu en dan een explosie hebben zal bij mij altijd kunnen voorkomen. Het hoort blijkbaar bij wie ik ben. Maar in plaats van me erdoor te laten meeslepen, probeer ik nu de gevoelens van boosheid eerder te herkennen zonder dat ze meteen mijn hele lichaam overnemen. Dan probeer ik ernaar te luisteren, te omarmen, de boosheid wat ruimte te geven, zonder dat het de regie overneemt. Soms even lekker exploderen is ook een manier voor mij om mijn energie even kwijt te raken.

En het mooiste? Ik kan alles nog steeds even intens voelen. Maar ik weet nu dat ik niet de woede bén. Ik hèb alleen zo nu en dan deze emotie. Ik ben degene die het voelt, die het kan begrijpen, die het daarna ook weer los kan laten. De woede die ontstaat zegt altijd iets over mijn diepere zelf. Boosheid an sich is een oppervlakkige emotie. 

Waar ben ik nou echt boos over? Of ben ik eigenlijk wel boos en is het opgekropt verdriet? Want ik blijf nog steeds het meisje dat zo nu en dan gezien wilt worden.